Author: stoy

Mënyra e vetme për t’u dukur elegante në çdo rast? Ky kostum

by stoy

Mbase tanimë e ke një çantë pune mjaftueshëm të madhe dhe të bukur, i ke zëvendësuar atletet me taka të rehatshme për përditshmëri, e ndoshta ke përqafuar edhe rikthimin e kravatës. Por nëse vërtet do ta përvetësosh në thelb estetikën corpcore, trendi që ka pushtuar botën e modës, ka një pjesë veshjeje që s’mund të mungojë: kostumi oversize.

 

 

Për sezonin Vjeshtë-Dimër 2025, kostumet oversize dominuan pasarelat, nga Tom Ford te Givenchy, Calvin Klein e Gucci. Por kjo u vu re edhe jashtë sfilatave, në rrugë, ku ky element i modës shkëlqeu më shumë.

 

Në sy ra edhe Victoria Beckham, e cila u shfaq me një kostum oversize, fillimisht në ngjyrë të zezë, pastaj në gri të hapur dhe në shfaqjen e saj në Javën e Modës në Paris, ajo përfundoi me një kostum, kombinuar me një kanotiere të bardhë.

 

 

Kur zgjedh të vishesh me kostume, stili oversize ka gjithmonë më shumë “Cool Girl” efekt sesa variantet e ngushta dhe formale. Harro kostumet blu të errët pa personalitet që i gjen kudo, çelësi është të zgjedhësh prerje unike dhe t’i shtosh aksesorë që tregojnë që je në modë, jo në një mbledhje bordi.

 

 

Mendo: një xhaketë oversize me një kanotiere të bardhë, pantallona të gjera dhe një palë taka elegante; ose një kostum me vija të holla gri, mbi një këmishë të bardhë, i kombinuar me çorape dhe mokasina/të sheshta poshtë.

 

 

Truket më “in”? Një shpërthim ngjyre i papritur, të kombinosh xhaketën me xhinse dhe atlete, apo të veshësh një kostum pa asgjë poshtë për një pamje më sensuale për në mbrëmje.

 

 

Kostumet oversize janë perfekte për atë periudhë kalimtare, kur vjeshta po shkon drejt dimrit, dhe nuk është ende aq ftohtë për pallto, por të duhet pakëz ngrohtësi.

 

Nëse je rritur në një familje të rreptë, do e gjesh veten në këto 8 situata të pakëndshme

by stoy

Të rritesh në një shtëpi të rreptë gjatë viteve ’70, ’80, dhe jo vetëm, ka lënë gjurmë të thella te shumë prej nesh. Në atë kohë, prindërit sundonin me dorë të hekurt. Motoja ishte e qartë: fëmijët duhej të shiheshin, jo të dëgjoheshin. Nuk kishte shumë hapësirë për shprehje emocionale, e aq më pak për të vënë në dyshim autoritetin e tyre.

Tani që kanë kaluar disa dekada, shumë prej nesh ende jetojmë me jehonat e heshtura të atyre rregullave të fëmijërisë, thjesht në forma më të rafinuara, në versionin tonë të rritur.

Le të përshkruajmë disa prej zakoneve që mund të kenë mbetur pjesë e përditshmërisë sonë dhe si mund t’i zbusim ndikimet e tyre.

 

 

1) Kërkon ndjesë për gjithçka

E ke kapur veten duke thënë “Më fal” kur përplasesh me dikë në supermarket, edhe pse ishte faji i tyre?

Nëse po, ndoshta është sepse je rritur në një shtëpi ku perfeksioni dhe mirësjellja ishin të padiskutueshme.

Në të vërtetë, nuk ishte thjesht kërkim ndjese, ishte mënyrë për të ruajtur paqen, për të shmangur ndëshkimin dhe për të mos dalë “i/e pafytyrë”.

Por ja ku qëndron problemi: të kërkosh ndjesë për gjithçka nuk të bën më të dashur për të tjerët, përkundrazi, mund të të bëjë të dukesh i/e pasigurt, edhe kur nuk ke bërë asgjë të gabuar.

Provo këtë ndryshim të vogël: në vend që të thuash “Më fal që u vonova”, thuaj “Faleminderit që pritët.”
Ndryshim i vogël. Ndikim i madh.

2) Pushimi të duket si dembelizëm

Në shumë familje të rrepta, puna e palodhur ishte pothuajse ligj. Një sy gjumë gjatë ditës? “Po humbet ditën kot!”

Por ja e vërteta: pushimi nuk është luks, është nevojë. Të dielave nuk po dembelizohesh, po “rikarikohesh” për një tjetër javë plot përgjegjësi.

3) E ke të vështirë të marrësh vendime pa aprovimin e dikujt tjetër

Nëse çdo hap i jot dikur është kontrolluar nga prindërit, që nga rrobat që vishje, deri te miqtë që zgjidhje, është logjike që tani, si i rritur, të ndihesh i pasigurt kur duhet të marrësh vendime vetë.

Fillo me vendime të vogla: zgjidh restorantin. Vish xhaketën që do. Thuaje mendimin tënd. Sa më shumë t’i japësh vetes leje për të zgjedhur, aq më shumë rritet vetëbesimi yt.

 

 

4) Konfliktin e shmang si të ishte fundi botës

Në një shtëpi të rreptë, kundërshtimi shihej si mungesë respekti. Kështu që mësuam të heshtim dhe të biem dakord, edhe kur nuk ishim.

Por shmangia e konfliktit nuk i zgjidh problemet, thjesht i zmaedhon.

Sot, mësimi është ky: mund të jesh i sjellshëm dhe i sinqertë. Të dyja janë të mundura.

5) E mbivlerëson rregullin dhe strukturën

Nëse je rritur me rregulla të forta, është e kuptueshme që sot të ndihesh më i/e sigurt nëse i planifikon gjërat.

Por ka bukuri edhe në kaos. Provo ndonjë herë të thyesh një “rregull” të vogël: ha ëmbëlsirën para darkës. Lëre palestrën dhe dil për një shëtitje nën shi. Ndoshta zbulon një anë të re të vetes.

6) Nuk shpreh dot emocionet

Në ato kohë, shumë prindër nuk kishin fjalor emocional. Lotët ishin “drama”, zemërimi ishte “mungesë edukate” dhe trishtimi përfundonte me “je mirë, s’ke asgjë, mos bëj kot”.

Mësuam të mbyllemi në vetvete, por kjo nuk na ndihmon në marrëdhëniet e rritura.

Provo të ndalesh dhe të pyesësh veten: “Si po ndihem vërtet?” Edhe vetëm emërtimi i ndjenjave është hap i madh përpara.

7) E ke vështirë të kërkosh ndihmë

Shprehjet si “Mos ki nevojën e askujt” ose “Ti e ke fajin për çdo gjë që të ndodh” kanë formuar një brez që i bën ballë gjithçkaje vetë.

Por mbështetja është ajo që krijon lidhje. Të kërkosh ndihmë nuk është dobësi, është akt force dhe besimi.

Herën tjetër që dikush të ofron ndihmë, thuaj “po”. Jo sepse s’je i aftë, por sepse nuk je vetëm.

8) E ke frikë dështimin më shumë se ç’duhet

Nëse çdo gabim në fëmijëri shoqërohej me turp ose kritikë, është normale që tani të kesh frikë të rrëzohesh.

Por dështimi nuk është fundi i botës, është mësim.

Askush nuk rritet duke luajtur vetëm në zona të sigurta. Nëse do të rritesh, duhet të lejosh veten të gabosh.

Vampirët emocionalë janë realë: Si t’i dalloni dhe të ruani energjinë tuaj

by stoy

Në filmat horror, është zakonisht e lehtë të dallosh një vampir: ai nuk ka reflektim, shmang hudhrën, i trembet diellit dhe fle në arkivole. Por si e dallon një vampir që nuk ushqehet me gjak, por me energjinë tënde?
Po flasim për vampirët emocionalë.

Këta “vampirë” mund të jenë kudo dhe mund të jenë çdokush. Janë ata njerëz që, sapo ndahesh prej tyre, të lënë të rraskapitur emocionalisht e fizikisht. Mund të jenë partneri/ja yt, miku/mikja më e ngushtë, kolegu/kolegia në punë, apo edhe fqinji yt.

Të mësosh si t’i dallosh dhe si t’i përballosh këta persona është çelësi për të mbrojtur energjinë tënde dhe për të shmangur lodhjen emocionale, e cila shpesh manifestohet edhe fizikisht.

Si t’i dallosh vampirët emocionalë?

Të gjithë kemi pasur të bëjmë me ta në një moment të jetës sonë. Është ai kolegu që flet pa pushim vetëm për veten. Ai i njohuri që, edhe pas një bisede të shkurtër, të lë të hutuar. Apo ai tipi në zyrën ngjitur që nuk ndalet së ankuari për çdo gjë, edhe për gjërat më të parëndësishme. Dhe ti mbetesh me më pak kohë, më pak durim dhe shumë më pak energji.

Si e kupton që sapo ke pasur të bësh me një vampir emocional?

Sipas psikiatres dhe autores Judith Orloff, ndjesitë që mund të përjetosh janë:

  • Sy të rënduar, sikur mezi i mban hapur
  • Rënie humori pa ndonjë arsye të qartë
  • Dëshirë e papritur për ushqime jo të shëndetshme
  • Rritje të ndjesisë së ankthit, stresit apo edhe trishtimi
  • Një ndjesi e përgjithshme melankolie dhe lodhjeje të brendshme

5 hapa për t’u mbrojtur nga vampirët emocionalë

  1. Zgjidhni empatinë

Reagimi yt i parë mund të jetë t’i injorosh ose të largohesh prej tyre. Kjo funksionon nëse nuk ke ndërmend t’i shohësh më. Por kur bëhet fjalë për dikë që është pjesë e përditshmërisë tënde, si një koleg, ekspertët sugjerojnë një qasje më të balancuar: tregohu empatik.
Shpesh, sjelljet dramatike apo egoiste vijnë nga pasiguritë dhe stresi që ata vetë po përjetojnë. T’i kuptosh këto prapaskena mund të të ndihmojë të ruash qetësinë dhe të krijosh distancë emocionale pa e prishur marrëdhënien.

2.Riorientimi i bisedës

Të gjithë ankohemi ndonjëherë, kjo është normale. Por vampiri emocional nuk kërkon zgjidhje, kërkon vëmendje të pafundme.

Psikologu Daryl Appleton sugjeron: në vend që ta ushqesh këtë sjellje, përpiqu ta drejtosh butësisht nga një qasje më konstruktive.

Për shembull, nëse një koleg ankohet vazhdimisht për dikë tjetër në punë, mund t’i thuash:

“E kuptoj që kjo është e vështirë. Ke menduar çfarë hapash mund të ndërmarrësh?” Ose: “A ke folur ndonjëherë drejtpërdrejt me atë person për këtë situatë?”

Ky lloj reagimi i kujton atij që ka fuqi të ndryshojë diçka, në vend që të zhytet në negativitet.

  1. Mos e ushqe bishën

Është tundim të pohosh me kokë e të tregohesh pajtues vetëm që ta përfundosh bisedën sa më shpejt. Por kujdes, kjo sjellje i bën të ndihen të justifikuar dhe i nxit të rikthehen edhe më shpesh.

Në vend të kësaj, ruaje distancën emocionale. Mos ia jap vëmendjen dhe dramën që kërkon. Kjo nuk është mungesë respekti, është vetëmbrojtje.

  1. Vendos kufij të qartë dhe të qëndrueshëm

Empatia nuk do të thotë të lejosh veten të rraskapitesh. Vendos kufij dhe mbaji ato.
Shembull: nëse e di që dikush ka tendencë të flasë pa fund, mund të thuash që në fillim të bisedës:

“Kam vetëm 10 minuta kohë për të folur sot.”

Më pas, përmbaju kësaj.

  1. Përqendrohu te kujdesi për veten

Qëllimi i të gjitha këtyre hapave është i thjeshtë: të ruash veten, shëndetin tënd mendor, emocional dhe kohën tënde.
Nëse ndihesh rehat, është në rregull t’i tregosh një vampiri emocional se ke nevojë për hapësirë, me mirësjellje.

Ndryshon të gjithë konceptin e filmit: Teoria më e diskutuar për “The Substance”

by stoy

“The Substance” është një nga filmat horror më të çuditshëm të kohëve të fundit, dhe një teori interesante e fansave e bën edhe më tronditës. Filmi, mjaft i vlerësuar gjatë vitin 2024, me Demi Moore në rolin kryesor, rrëfen historinë e një aktoreje të moshuar që përdor një substancë misterioze për t’u rinuar. Përmes kësaj narrative, filmi kritikon seksizmin në Hollywood.

Në vend që të përdorë teknikën klasike të tmerrit, “The Substance” i qaset zhanrit në mënyrë ndryshe, përmes horrorit që lidhet me pamjen fizike (body horror), duke kombinuar efekte vizuale me një stil të veçantë kinematografik. Kjo qasje, ku tmerri përdoret si metaforë, është mjaft e përhapur në kinemanë moderne, por ky film shkon edhe më larg, duke eksploruar deri në fund idetë e tij komplekse dhe trilluese.

Ky lloj filmi, natyrisht, ka nxitur shumë diskutime dhe teori nga fansat që përpiqen të kuptojnë çfarë do të thotë në të vërtetë “The Substance”. Disa teori janë po aq të çmendura sa vetë filmi, ndërsa disa të tjera janë më të besueshme dhe mund të jenë reale. Një teori në veçanti e risjell komplet ndryshe mënyrën si e perceptojmë filmin, edhe pse nuk do të thotë që e bën atë më të mirë.

Teoria që sugjeron se i gjithë filmi zhvillohet në mendjen e Elizabeth

 

 

Në një postim në Reddit, përdoruesi Clear-Rest-988 ndan një teori që mund të ketë shumë kuptim. Ai shkruan: “Po sikur gjithçka të ndodhë në kokën e Elizabeth?” Më tej shpjegon: “Pas dozës së parë… Elizabeth bie pa ndjenja, ndoshta goditet në kokë, dhe pastaj përjeton këtë makth të çmendur.”

Sipas kësaj teorie, shumica e ngjarjeve në film janë thjesht një ëndërr para vdekjes. Elizabeth përjeton makthe intensive gjatë përdorimit të substancës, dhe frikërat e saj personale ndikojnë në mënyrën se si zhvillohet rrëfimi. Ajo është e vetëdijshme që do të zëvendësohet, prandaj ky ankth formëson gjithë rrjedhën e ëndrrës së saj.

Përdoruesi e mbështet këtë teori duke vënë në dukje se e gjithë mënyra se si perceptohet “The Substance” duket si një mashtrim. Filmi nuk jep shumë prova për ndonjë teori të caktuar, gjë që e bën këtë supozim edhe më të mundshëm.

Momenti kur Elizabeth dhe Sue janë zgjuar njëkohësisht mbështet këtë teori

 

 

Një detaj që përdoruesi i Reddit nuk e përmendi, por që në fakt e përforcon teorinë, është momenti kur Sue dhe Elizabeth janë zgjuar në të njëjtën kohë dhe ndërveprojnë me njëra-tjetrën. Kjo nuk duhet të jetë e mundur sipas rregullave që vendos vetë filmi, duke sugjeruar një gjendje të ngjashme me ëndrrën.

Meqë Sue dhe Elizabeth supozohet të jenë i njëjti person, ndarja e tyre fizike mund të shihet si një dëshmi që përforcon teorinë. Nëse gjithçka është një ëndërr e Elizabeth, atëherë nuk ka pse të ketë rregulla të qarta, logjika e ëndrrës i zë vendin realitetit.

Kështu, Sue mund të përfaqësojë të gjitha frikërat më të mëdha të Elizabeth dhe të marrë formë fizike. Gjërat bëhen më të ndërlikuara kur ajo duket sikur nuk ka dijeni për planin për ta eliminuar, çka sugjeron mungesën e lidhjes mes tyre. Kjo sërish mbështet teorinë e ëndrrës, gjithçka ndodh sipas logjikës së brendshme të mendjes së saj, jo rregullave të botës reale.

Ajo që e bën këtë teori edhe më interesante është se nuk ndryshon mesazhin që përcjell filmi. Meqë “The Substance” është një përvojë e çmendur që në fillim, teoria që “ishte thjesht një ëndërr” nuk e dobëson tematikën e thellë që eksploron. Rrëfimi është një udhëtim i brendshëm i Elizabeth, dhe kjo mbetet e pandryshuar.

Horrori është thjesht një shtresë sipërfaqësore për të përcjellë mesazhin mbi plakjen dhe seksizmin, dhe ky mesazh është po aq i fortë edhe nëse zhvillohet brenda një ëndrre. Nëse makthet e Elizabeth janë aq të tmerrshme, kjo flet shumë për ndjenjat dhe frikërat e saj të brendshme. Nëse ajo e sheh veten si një përbindësh në ëndërr, nuk ka nevojë të jetë e tillë edhe në realitet.

Megjithatë, nëse kjo teori është e vërtetë, do ta bënte “The Substance” një film horror më të dobët. Body horror mund të jetë i çuditshëm dhe grotesk, por ka nevojë për një fije realiteti që ta bëjë të frikshëm. Nëse rënia e Elizabeth është thjesht një ëndërr, atëherë kulmi tronditës i filmit humb efektin.

Gjithsesi, Demi Moore u nominua për çmimin “Aktorja më e mirë” në Oscar për këtë rol.

5 palë këpucë për të kombinuar xhinset e preferuara të momentit

by stoy

 

Ka kaq shumë stile pantallonash, të drejta, të gjera, me bel të lartë e shumë të tjera, sa mund të lodhesh duke provuar të gjesh prerjen ideale. Edhe pse nuk ka një model që i shkon të gjithëve, ka një stil që praktikisht i shkon çdo siluete dhe fatmirësisht, po kthehet fuqishëm këtë sezon.

 

Tani që e kemi konfirmuar se bell-bottom janë rikthyer në modë, lind pyetja: cilat këpucë shkojnë më së miri më këtë stil? Përgjigjen e kemi ne.

 

10 lloje këpucësh që mund t’i kombinosh me bell-bottoms:

 

  1. Këpucë me majë të mprehtë

 

2. Metalike

 

 

3. Këpucë me taka klasike dhe shkëlqim

 

 

4. Balerina

 

 

5. Çizme me majë

 

E vërteta që askush s’të tregon për potencialin tënd

by stoy

Shumica e njerëzve kalojnë jetën pa e kuptuar kurrë potencialin që fshihet brenda tyre. Zgjohen, ndjekin rutinën, kryejnë detyra, dhe flenë me një ndjesi të heshtur frustrimi, pa ditur as vetë çfarë po u mungon.

Por, e vërteta e pakëndshme është se shumica e kufizimeve tona janë më shumë iluzione sesa realitet.

Ka një koncept psikologjik që quhet “paaftësi e mësuar”. Është ajo gjendje kur ndalon së provuari pas disa dështimeve radhazi, edhe nëse më vonë mundësitë për sukses janë reale. Nuk eksploron më shtigje të reja, sepse ke bindur veten se do të dështosh sërish.

Nuk po jeton thjesht me frikë. Po jeton brenda saj.

Jeta shpesh zhvillohet si një përmbledhje tregimesh që ne i përsërisim në mendjen tonë:

  • “Nuk jam mjaftueshëm i/e mirë.”
  • “Nuk jam aq i/e zgjuar.”
  • “Është shumë vonë për mua.”

Potenciali yt fillon përtej zonës së rehatisë. Truri nuk është i pandryshueshëm. Falë neuroplasticitetit, ne e dimë se truri mund të ndryshojë. Besime të reja, zakone të reja, modele të reja mund të formohen dhe ti mund të zhvillohesh.

5 mënyra praktike për të nxjerrë në pah kapacitetin tënd të vërtetë:

  1. Shkruaj tregimin tënd të ri: Imagjino veten në të ardhmen. Filloni ta jetosh atë.
  2. Ndalo së krahasuari: Përparimi i dikujt tjetër nuk është sinonim i dështimit tënd.
  3. Ndrysho çfarë konsumon mendja jote: Ajo me çfarë ushqehet mendja, formon atë që je.
  4. Bëj çdo ditë një gjë të guximshme: Shko përtej të zakonshmes. Puno me veten.
  5. Festo përpjekjen, jo vetëm rezultatin: Përparimi nuk është gjithmonë i dukshëm, por ai ndodh.

Kjo është komedia klasike romantike që të gjithë po e rishikojnë në Netflix

by stoy

Me ndarjen nga jeta të Diane Keaton, publiku i është rikthyer një prej filmave të saj më të dashur, “Something’s Gotta Give”, komedia romantike e vitit 2003 që fitoi zemrat e shikuesve me zgjuarsinë, ngrohtësinë dhe qasjen ndaj dashurisë. Tani që transmetohet në Netflix, kjo perlë e Nancy Meyers po na rikujton sërish të gjithëve se pse Keaton ishte një nga talentet më të veçanta në botën kinematografike.

Për shumë njerëz, “Something’s Gotta Give” mbetet filmi përfaqësues i Nancy Meyers, me ambientet elegante, dialogjet e mprehtë dhe një estetikë të jashtëzakonshme që përshtatet krejtësisht me bregdetin.

Por në thelb, filmi mbetet i paharrueshëm falë Diane Keaton. Interpretimi i solli edhe një nominim për çmimin Oscar. Monologu i saj i ndjerë, teksa shkruan me lot në sy, mbetet një nga momentet më ikonike në historinë e komedive romantike.

Cili është subjekti i filmit “Something’s Gotta Give”?

 

 

Filmi ndjek historinë e Erica Barry (Diane Keaton), një dramaturge e divorcuar që zhvendoset në shtëpinë e saj në Hamptons për të shkruar, derisa qetësia i prishet nga i dashuri shumë më i madh në moshë i vajzës së saj, Harry Sanborn (Jack Nicholson), një producent muzike që i shmanget angazhimeve. Kur Harry pëson një problem shëndetësor gjatë një fundjave të sikletshme, Erica detyrohet të kujdeset për të, duke sjellë një sërë ndërlikimesh emocionale (dhe komike) që vetëm Nancy Meyers di t’i tregojë kaq bukur.

Në skenë hyn edhe Keanu Reeves si Dr. Julian Mercer, mjeku i ri, i dashur dhe joshës, që bie në dashuri me Erica-n, pikërisht në momentin kur ajo po mendon se në jetën e saj nuk ka më vend e kohë për dashuri.

Çfarë ka thënë Diane Keaton për filmin “Something’s Gotta Give”?

Në kujtimet e saj të vitit 2011, “Then Again”, Diane Keaton rrëfen se fillimisht besonte se filmi i vitit 2003 ishte i destinuar të dështonte, por më vonë u bë i preferuari i saj, sipas “The Guardian”.

Ajo ndau një kujtim të bukur nga xhirimet e një skene dashurie me Nicholson dhe një surprizë të këndshme që mori më vonë: një çek “me shumë zero” që i erdhi me postë, për përqindjen që i takonte nga të ardhurat e filmit. Më vonë, zbuloi se ato para kishin ardhur falë Nicholson, i cili i kishte dhënë asaj një pjesë të fitimeve të tij personale nga filmi.

Të frikshme apo misterioze? 10 ide për thonjtë e Halloween-it

by stoy

Thonjtë e kuruar janë pa diskutim të bukur, kjo nuk mohohet! Por, kur vjen puna për të krijuar një pamje “magjike” për tetorin, mund të mendoni se dizanjet janë të pakta. Por nuk është aspak kështu.  Mund të eksperimentoni me dizajne të detajuara në miniaturë, ngjyra të thella e misterioze, apo “cat eye” që duken mahnitshëm në çdo gjatësi.

 

 

Zgjedhja e një manikyri festiv është një nga gjërat më argëtuese, edhe pse shpesh kohën më të madhe ia dedikojmë veshjes. Nëse dëshironi një manikyr disi të frikshëm, që përputhet me kostumin tuaj, apo thjesht doni të përqafoni atmosferën e Halloween-it (e kuqe gjaku, e zezë si nata, apo blu e errët misterioze), do të habiteni sa shumë ide për thonjtë e Halloween-it ekzistojnë.

Për t’ju ndihmuar të vendosni se çfarë stili t’i jepni thonjve këtë Halloween, mblodhëm 15 ide frymëzuese për thonj, që variojnë nga ato më tipiket për një rast si ky e deri më kreativet.

Energjia e Vejushës së Zezë

 

 

E zezë, e bardhë, e kuqe

 

 

Skelet

 

 

Klloun

 

 

Ekstravagante

 

 

Kunguj

 

 

Fantazma

 

 

E zezë si errësira

 

 

Klasike, bardhë e zi

 

 

Gjak

 

5 gjëra që i torturojnë narcisistët, por nuk na shqetësojnë fare ne të tjerëve

by stoy

Narcistët shpesh krijojnë imazhin e vetes si të sigurt dhe të mbinatyrshëm, por në thelb, sjellja e tyre manipuluese dhe prirja për të shtrembëruar të vërtetën vjen nga pasiguri të thella të brendshme. Ata përballen vazhdimisht me turpin e brendësuar duke ulur të tjerët, duke i manipuluar për të fituar kontroll dhe duke e kthyer çdo situatë në mënyrë që vëmendja të përqendrohet tek ata.

Kjo është arsyeja pse shumë gjëra që i “torturojnë” narcistët, por për pjesën tjetër të njerëzve janë krejt të zakonshme, duken të parëndësishme. Qoftë një grua e sigurt në vetvete, apo një shef që di të ndërtojë një plan dhe ta çojë deri në fund, narcistët shpesh ndihen të ofenduar nga cilësitë pozitive dhe emocionalisht inteligjente të të tjerëve.

Më poshtë janë 5 nga gjërat që i shqetësojnë thellë narcistët, por që për pjesën tjetër të njerëzve janë fare të padëmshme:

  1. Të mos jenë në qendër të vëmendjes

Studimet, si ajo nga revista Perspectives on Psychological Science, tregojnë se narcistët janë të shtyrë nga dëshira për status. Ata kërkojnë vazhdimisht të jenë në qendër të vëmendjes, duke e ekzagjeruar me vetëbesimin, apo duke minimizuar aftësitë e të tjerëve.

Kur nuk arrijnë të marrin vëmendjen që kërkojnë, përjetojnë një ndjenjë të thellë disfate. Kjo, pasi vetëvlerësimi i tyre bazohet tek ndjesia e superioritetit, mungesa e vëmendjes përjetohet si një kërcënim ndaj identitetit të tyre.

  1. Kur injorohen

Sjelljet manipuluese të narcistëve funksionojnë vetëm nëse ndihen “të dobishëm”. Ata duhet të ndihen qendra e botës për të tjerët, përndryshe nuk kanë fuqi për të ushtruar ndikimin e tyre.

Prandaj, të injorohesh është një nga ndëshkimet më të mëdha për një narcist. Edhe në raste kur nuk janë realisht të injoruar, por dikush thjesht po vendos kufij të shëndetshëm apo po kujdeset për veten, ata e përjetojnë si përjashtim dhe refuzim personal.

  1. Kur dikush vendos kufij

Narcistët ndihen të autorizuar të kontrollojnë kohën, hapësirën dhe jetën personale të të tjerëve. Ata do të manipulojnë, gënjejnë apo shkelin rregulla vetëm për të marrë atë që duan.

Vendosja e kufijve nga të tjerët është për ta një “kërcënim” serioz, sepse i kufizon në aftësinë për të manipuluar apo përfituar. Për shumicën prej nesh, kufijtë mund të duken sfidues, por e dimë se janë thelbësorë për marrëdhënie të shëndetshme. Për një narcist, kufijtë janë pengesa që duhet shpërfillur ose tejkaluar me patjetër.

  1. Të mos jenë personi më i zgjuar në dhomë

Narcistët kanë një nevojë të fortë për t’u ndjerë më të zgjuar dhe më të aftë se të tjerët. Edhe kur realisht nuk janë, ata besojnë se janë, dhe përpiqen të imponojnë këtë ide tek të tjerët.

Kur përballen me dikë që ka më shumë njohuri, arsyetim më të mirë ose thjesht nuk i merr seriozisht pretendimet e tyre, ata ndihen të kërcënuar dhe të nënvleftësuar. Kjo prek thellë pasiguritë e tyre dhe çon në reagime shpesh të forta, si përçmim, inat apo përbuzje ndaj atij që i “sfidon”.

  1. Të shohin të tjerët të lumtur

Kur dikush përjeton lumturi në mënyrë të pavarur, pa ndikimin apo praninë e narcistit, kjo i trondit thellë. Narcistët kanë nevojë që të jenë burimi i gjithçkaje pozitive në jetën e të tjerëve, në mënyrë që të ruajnë kontrollin përmes frikës së humbjes.

Pasi lidhjet e tyre janë kryesisht të natyrës transaksionale, çdo ndjenjë e lumturisë që nuk i përfshin ata, i bën të ndihen të padobishëm dhe të pavlefshëm. Dhe kjo është e padurueshme për egon e tyre.

A janë muzetë pasarela e re? Nga tapeti i kuq në galeri arti

by stoy

Çdo vit, të hënën e parë të majit, miliona njerëz ndjekin në ekranet e tyre momentin kur të famshmit ngjisin shkallët e Muzeut Metropolitan të New York-ut , në mbrëmjen që konsiderohet si nata më e madhe e modës. Nën drejtimin e “Vogue” dhe veçanërisht të Anna Wintour, hapja e ekspozitës pranverore të modës është shndërruar në një nga ngjarjet më të ndjekura në kalendarin e Hollywood-it, me mbi 1.2 miliardë shikime globale dhe mbulim total nga thuajse çdo lloj media.

Edhe pse shumica ndoshta janë më të interesuar të gjykojnë se kush i përmbahet temës së tapetit të kuq e kush jo, Met Gala në thelb është një mbrëmje bamirësie. (Gala e vitit 2025 arriti një rekord historik duke mbledhur 31 milionë dollarë.) Ky event ka ndihmuar gjithashtu në rritjen e interesit për ekspozitat e modës në përgjithësi: deri në mbylljen e saj në tetor 2018, ekspozita “Heavenly Bodies: Fashion and the Catholic Imagination” e Institutit të Kostumeve, e shtrirë në 25 galeri dhe dy godina të muzeut (Met Fifth Avenue dhe Met Cloisters), u bë më e vizituara në historinë e institucionit, me 1,659,647 vizitorë.

Moda ka qenë pjesë e muzeve që në fillesat e saj, edhe kur nuk kishte departamente të posaçme për të. Muzeu Victoria & Albert në Londër nisi të mbledhë veshje që në mesin e shekullit XIX; Musée des Arts Décoratifs në Paris gjithashtu ka përfshirë tekstile që në fillim. Në 1929, Muzeu i Bruklinit organizoi një ekspozitë me vizatime mode; ndërsa Instituti i Kostumeve në Met hapi ekspozitën e parë në 1946. Por, sipas shumë kuratorëve të fushës, një ekspozitë e vetme e ndryshoi rrënjësisht mënyrën se si trajtohej moda në muze.

 

 

“Ekspozita ‘Alexander McQueen: Savage Beauty’ krijoi një moment ku të gjithë u ndalën dhe menduan: “Ndoshta moda duhet marrë më seriozisht.”

Kjo ekspozitë, kuruar nga Andrew Bolton me ndihmën e Harold Koda në vitin 2011, u kthye në një sukses të jashtëzakonshëm, duke tërhequr mbi 661,000 vizitorë. “Savage Beauty” i dha formë një standardi të ri për ekspozitat e modës. McQueen kishte krijuar lidhje të forta me kulturën pop përmes bashkëpunimeve me yje të njohur dhe shfaqjeve të tij teatrale. Vdekja e tij në 2010 e bëri ekspozitën edhe më emocionuese. Ajo tregoi gjithashtu sesi teknikat si ndriçimi, muzika dhe skenografia mund të shndërrojnë një ekspozitë në një përvojë që do duash ta ndash në rrjete sociale.

Sipas Matthew Yokobosky, kurator i lartë i modës në Muzeun e Bruklinit, “ekspozitat e modës funksionojnë si narrativë kinematografike, ku çdo hapësirë është si një skenë filmi dhe ndjesia përforcohet nga fillimi në fund.” Moda, në ndryshim nga format e tjera të artit, prezantohet në mënyrë më dinamike, shpesh me zë, ndriçim dhe liri krijuese që format e tjera nuk e kanë.

Ekspozitat e modës gjithashtu krijojnë lidhje emocionale me figurat e njohura. Këto ekspozita janë kthyer në pikë hyrjeje për njerëz që ndoshta nuk do të vizitonin një muze ndryshe. Moda ofron një mënyrë për të diskutuar jo vetëm stilin, por edhe tema më të gjera si historia, kultura, përkatësia, madje edhe politika.

Sot, shumë muze të mëdhenj po i kushtojnë gjithnjë e më shumë hapësirë modës. Louvre në Paris organizoi ekspozitën e parë të modës në historinë e tij, duke nisur gjithçka me një festë glamuroze që ngjasonte me Met Gala-n. Edhe në Cleveland, moda po merr gjithnjë e më shumë hapësirë. Lisby ka kuruar ekspozita origjinale si “Egyptomania: Fiksimi i komplikuar i modës me Egjiptin” dhe së shpejti do të hapë “Renaissance to Runway”, ekspozitën më të madhe të modës ndonjëherë në këtë muze.

Ekspozitat e modës gjithashtu hapin diskutime që ndoshta nuk do të zhvilloheshin ndryshe në muze. Ndaj, nuk e teprojmë nëse themi se muzetë janë kthyer në pasarela.